Fizjoterapia logopedyczna to specjalistyczna forma fizjoterapii wspomagająca terapię logopedyczną. Jej celem jest poprawa funkcji mięśni twarzy, języka, szyi i przepony, które odpowiadają za prawidłowe oddychanie, połykanie, żucie oraz mowę.

mgr Michał Gregorczyk
fizjoterapeuta

Zapisz się na wizytę

Terapia skierowana jest do dzieci i dorosłych z zaburzeniami napięcia mięśniowego, wadami wymowy, nieprawidłowym torem oddychania, trudnościami z połykaniem, dysfunkcjami stawów skroniowo-żuchwowych oraz pacjentów przygotowujących się do zabiegu podcięcia wędzidełka języka lub będących po jego wykonaniu. Stanowi również skuteczne wsparcie leczenia ortodontycznego oraz terapii neurologicznej.

Fizjoterapeuta i logopeda współpracują, aby znaleźć przyczynę problemu, a nie tylko złagodzić jego objawy. Często trudności z mową wynikają z nieprawidłowej postawy ciała, zaburzeń napięcia mięśniowego lub ograniczonej ruchomości tkanek. Kompleksowa terapia pozwala poprawić funkcję narządu mowy, usprawnić oddychanie i połykanie oraz zwiększyć skuteczność terapii logopedycznej.

Fizjoterapia logopedyczna jest szczególnie zalecana, gdy dotychczasowa terapia logopedyczna nie przynosi oczekiwanych rezultatów lub wymaga wsparcia w celu osiągnięcia trwałych efektów leczenia.

Do najczęstszych wskazań należą:

• zaburzenia miofunkcjonalne jamy ustnej i twarzy,
• wady wymowy związane z nieprawidłową funkcją mięśni języka, warg i policzków,
• nieprawidłowa pozycja spoczynkowa języka,
• oddychanie przez usta i zaburzenia toru oddechowego,
• atypowy (niemowlęcy) sposób połykania,
• zaburzenia napięcia mięśniowego w obrębie twarzy, szyi i obręczy barkowej,
• skrócone wędzidełko języka – przygotowanie do frenotomii oraz terapia po zabiegu,
• dysfunkcje stawów skroniowo-żuchwowych, bóle twarzy i bruksizm,
• wspomaganie leczenia ortodontycznego oraz zapobieganie nawrotom wad zgryzu,
• trudności z karmieniem niemowląt oraz zaburzenia pobierania pokarmu,
• opóźniony rozwój mowy wynikający z zaburzeń motoryki oralnej,
• mózgowe porażenie dziecięce,
• zespół Downa oraz inne zespoły genetyczne przebiegające z obniżonym napięciem mięśniowym,
• choroby neurologiczne (np. udar mózgu, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne),
• porażenie nerwu twarzowego,
• zaburzenia po zabiegach chirurgicznych w obrębie głowy i szyi.